UMUTSUZ İNSAN HAİNDİR

UMUTSUZ İNSAN HAİNDİR.

Romain Gary 

Umut...
Dile kolay yüreğe zor. Sahip olunmalı mı yoksa olunmamalı mı hep tartışmalı. Gündemim bu aralar bu. Nedenine gelirsek geçen dönem rezil rüsva ettiğim eğitim hayatım. Kaçırdığım fırsatlar ve belki de bunları bir daha elde edemeyecek oluşum. Şöyle ki:

Birinci dönem depresyonlardan depresyonlara girip girip çıktım, yataklardan çıkamadım. Derslerimi bir güzel F'ledim. (Şu andan itibaren ocak dışısın!) Ve tam bir salak gibi -evet okkalı bir salak o sondaki 'K' ke değil ka olacak şekilde bir salakkk- ortalamam üniversite hayatım boyunca en yüksek rakamı görmüşken, bendeniz zat-ı saftirik-i perişâne birinci Erasmus başvuru sürecini kaçırdım! Kaçırdım dediğime bakmayın kaçırmışım!Baya baya rivayet olunan bir geçmiş zaman. Ama sahih rivayet! Zira haberim bile yoktu bir ay evveline kadar. 

Tarih öğrencisi olduğumu önceki yazımda söyledim zannediyorum.-Artık hiçbir şeyden emin değildi.- Çok istediğim bir şeyi hayli hayli elde etme şansımı kaçırdığıma mı yoksa tam bir alık olduğuma mı üzüleyim yoksa başımı duvarlardan duvarlara vurup bir işe yaramayan o bölgeden kurtulayım mı bilemedim. Haliyle şuan 2. başvurular başlamış olmasına rağmen bir önceki dönemi F'lediğim için ortalamam pek düşmemiş olmasına rağmen başvuramıyorum. Seneye bir aksilik olmazsa -ama benim aksiliğim eksik olur mu hiç!- son sınıfım. Yani gelme artık neye yarar...

Hoş... Belki de gitme hakkı kazansaydım bile ailem izin vermediği ya da hiç eksik olmayan sağlık sorunlarımız nedeniyle yine gidemeyecektim ve belki de daha çok üzülecektim. -Kendini avutma, sümsürük kızın milli marşı, tüm bahtsızlar için 1 dakikalık saygı duruşu ve kapanış.- 

Doğrusu kendi aptallığıma kızgın olmam haricinde Erasmus'unda filan değilim. Asıl endişem HİÇ Mİ YÜZÜMÜZ GÜLMEYECEK? diye kendi kendime sorduğum sorulara cevap olarak kafamda kurduğum senaryolardan kaynaklı. Hayallerim var-dı. Ne oldular bilmiyorum. Hayat sanki böyle pata küte sıra dayağına çekti hepsini. Akademide ilerlemek istiyorum güya ama yok aksilikler sebilhane bardağı gibi dizili yakamda mübarek!

Sanırım umutlarıma bu oldu.

Hal böyle olunca umut etsem mi yaşasam umut etmesem de mi yaşasam karmaşası çıkıyor ortaya. Ya da şöyle diyelim: Umut insanı öldürür mü yoksa özgür mü kılar? Samimiyetle söylüyorum ki çok düşündüm, okudum, izledim. Vardığım sonuçlar şöyle:

1- Umut etmek yetmez, umut edilen şey için çalışmalı.
2- Şayet çalışmayla elde edilen bir şey değilse, well,          sanmıyorum ama good luck honey...
3- Nasipten öte köy yok. 
4- Coğrafya kaderdir. 
5- Aile kaderdir.

Yazıyı yine bu sefer kısa yazacağım deyip uzun tutmuşum bu sebeple bu 5 maddeyi başka bir yazıda uzun uzun açıklamak üzere buraya kısa bir özet geçerek artık başından beri varmak istediğim yere geleyim artık n'olur.

Red'e göre umut tehlikelidir ve insanı öldürür.
Andy ise tam tersini savunur. Savunur ama bunun için hikayenin başından beri çalışır da. Çerle çöple uğraşır, taşları bir bir kazar döker, sonunda da pisliğin içinde sürüne sürüne o hapishaneden çıkar. Yani emek verdiğiniz sürece umudunuzun ekmeğini yersiniz evet ama aynı zamanda tutunduğunuz bu umut o emeğinizin de sermayesidir. Yani birinin varlığı diğerini mümkün kılıyor. 

Nitekim Andy umudu sayesinde başarılı da olur ve özgürlüğüne kavuşur da. 
Demek ki;

Umut+Azim+Emek+Biraz Şans= Voila!

(Formüllerden nefret eden birinin formül vermesi de biraz şey yani ama kısa anlatım çabaları falan. Siz anladınız.)

Sonra ver elini özgürlük... Güneşin tenine değen güven verici sıcaklığı... Haters gonna hate hate hate alt mesajlı güneş gözlükleri filan... Umut iyidir, layıkıyla edene.