Sevgili Dostum, Ezeli Düşmanım
Siz bayım.. Siz diyorum, zira siz ve ben düşündüğünüz kadar yakın değiliz. Yaklaşık iki aydır uykularımı bölüyorsunuz ve siz gelesiye kadar rüya olan o anlar sizin belirmenizle cehennemden ödünç alınmış kabuslara evriliveriyor. Evet, sizi görmekten hep korktum ben uykumda. Korktum, çünkü tahammül edemiyordum. Orda da diyordum size, gitmenizi. Sizi görmek istemediğimi. Evime uzanan merdivenleri çıkarken içimden size lanetler yağdırmayı alışkanlık edindiğimi. Oysa siz anlamamakta ısrar ediyor, hâlâ bana yakınlık ima ediyor, kollarınızı açıyordunuz. Yo, hayır. DNA dizilimimizde birbirine bağlanmış kromozomlardan başka paylaştığımız hiçbir şey yok sizinle. Bu kadar yakınımda olduğunuz halde bu kadar uzak düşmemiz de benim kabahatim değil üstelik. Babamın babası olmanız beni hiç mi hiç ilgilendirmiyor. Babam babasızdır benim için zira. Çok küçükken yetim kalmıştır. Hepsi sizden. Sizden. Ve sizin gözü aç nefsinizden. Ufacık bir çocuğa babalık yapmayı çok görme...